...

Olek and the Charging Bull on Wall Street

2011-01-26T18:20:00.004+02:00

I had seen photos of the crocheted bull before, but I just found the video of the installation process. Olek is one of the speakers of "The Artist Life in New York" panel which will take place at Pratt on February 1st. The other artists who will be speaking at the panel are: Aaron Wexler, Jennifer Sullivan, Naomi Reis, Ella Kruglyanskaya, and Matt Jensen.

NYFA Panel Discussion at Pratt: "The Artist Life in New York"
Date and Time: February 1, 2011 | 6:00 - 8:00 PM
Location: Alumni Reading Room (3rd floor of the library)

Thoughtless Acts

2011-01-10T08:40:00.013+02:00

A few years ago I saw a book called "Thoughtless Acts" by Jane Fulton Suri and IDEO. The book, which also has a website, was full of examples of intuitive ways people adapted, exploited and reacted to their surroundings. The point was to recognize those things we do without thinking, and use them as insights for creating thoughtful designs.

I walked around the campus and my neighborhood to see whether I could find some examples of thoughtless acts myself. And here is what I found with some notes:

Conforming & Exploiting: The information board that holds the campus map for display is now mostly used for displaying information on student activities and meetings. The map is now only partially visible. The function is not altered, but exploited. A board for permanently displayed information has become a tool for temporary messages. Even the legs holding the board is used for sticking messages.

Responding: The match box is intuitively inserted in the space between the logs of the bench. It is perfect for the match box. The compatibility must have tempted the smoker to leave his waste right there, where he sat down to smoke his cigarette.

Exploiting: The tree acts as a support; a perfect parking spot for the bicycle. Environmental features are exploited due to their affordances.

Co-opting & Exploiting: Names of lovers are carved on the surface of the wooden picnic table. Users have taken advantage of the physical qualities of wood to leave a mark after them.

Adapting & Co-opting: The beaded decoration is hung on the handle of the kitchen window. Thus, the handle provides an affordance other than its fundamental function of opening/closing the window. The person uses the handle intuitively for hanging stuff, as it is the closest thing to a hanger in the environment.

Conforming & Exploiting: There is a high school across the border defining wall of this housing complex. The students have taken advantage of the large surface of the wall and turned it into a message board for themselves. Although the residents are not pleased with this habit, once several messages got written on the wall, other students started to use it for the same purpose too.

Adapting: I found this book in my library with a bus ticket from 2004 in it. I was reading the book during a long-distance bus trip, and made use of the ticket as a bookmark.

Adapting & Co-opting: The bags are hanging from the door knob instead of being stored in a cabinet or hung from a hanger. The door knob can no longer perform its primary function; users must not feel the need to shut their door often. The arrangement makes it easy for the users to grab whichever bag they want before leaving the room.

Green = Guilt?

2011-01-10T03:38:00.009+02:00

The main marketing strategy for selling green products has been to exploit the eco qualities of the products, rather than promoting their functionality or aesthetics. Some designers tend to oversee the functional and aesthetic aspects for the virtue of designing a green product. But doesn't that produce more trash?

It is true that guilt or being worried about the future well-being of his/her children may cause the consumer to behave in an ecologically responsible manner. (Moisander, 1997) However Debra Lilley, a research associate at Loughborough Design School, taking reference from the 2003 UNEP reports, states that guilt is not a sufficient motivator, and subsequently policy makers are beginning to realize the limitations inherent in this approach.

What green products offer to users should not only be a feeling of conscience or guilt. Regarding the mechanism of evoking emotions through products, Pieter Desmet proposes that if a product looks or performs in a way that corresponds with a concern of the user, a pleasant emotional response will be the result. We have to bear in mind that a big part of society does not carry a strong environmental concern to be emotionally engaged to use green products just because of their greenness. These products need to engage and connect with users through other qualities that converge with the primary concerns of users, in order to evoke pleasant emotions.

As a consumer, I want choices so I can find the product that best speaks to my taste. I should not be confined to buy that one product in a brown paper pulp packaging as my only choice, if I wish to make green choices. Don't get me wrong, I don't have a problem with brown colored things or paper pulp. In fact, I like them both. But I want to make the point that there is a good selection of environmentally friendly materials available to designers to create their products -and not all of them are brown! A successful shift to green products will happen when the greenness -or the brownness in this case :)- of those products will not be the only quality that shouts at the conscious user.

As designers, we can challenge ourselves to create a variety of products catering to a wide range of tastes that are green; yet are beautiful and functional regardless of anything. I don't find it very ethical to put the consumer on a spot, where they need to make a selection between what they want to buy, and what they should buy. Designers can take the responsibility to refuse to create anything un-green, and make green the norm.

---
Moisander, J. (1997) Complexity and Multidimensionality of Ecologically Responsible Consumer Behaviour, part 1 of Linden, A L, Moisander, J. Thelander, Å. and Uusitalo, L. (1997) 'Environmental values attitudes and behaviour: Perspectives on Consumption as a Social Project', In: Consumption, Everyday Life and Sustainability Workshop, Centre for the Study of Environmental Change, Lancaster University.

2011-01-08T22:53:00.006+02:00

One Family in Gaza from Jen Marlowe on Vimeo.

Israilli bir arkadasim gondermis bu kisa filmi. Filmin Ingilizce'ye tercumesini yapan ise ayni saldirilarda babasini ve erkek kardesini kaybeden bir baska Filistinli arkadasim. Film 2008'de Gazze'ye yapilan saldiri sirasinda ogullari katledilen bir aile hakkinda. Saldiridan birkac ay sonra cekildigi icin ailenin kayiplarinin hemen ertesindeki degil, saldiriyla beraber degisen hayatlarini algilayislariyla ilgili. Ozellikle babanin (Kamal) filmin sonundaki konusmasi yurek parcalayici. Kaybettigi oglu icin yaptigi bahceden basederken diyor ki:

Evim yikildi, hayatim alt ust oldu; ama bu saldiri benim icimdekini yikmadi. Kamal olarak beni oldurmedi. Ailemizi bitirmedi, hayattayiz. Hayat devam etmeli. Cocuklarim icin cicekler dikiyorum. Dogru, sahip olmayi istedigim ya da onceden sahibi oldugum bi hayat degil bu; ama cocuklarim icin elimden geleni yapmaya calisiyorum.

Kimseden yardim olsun diye bana bir ev yapmasini istemem.Ihtiyacimiz olan yardim bu degil. Ihtiyacimiz olan insan olarak degerimizi artiracak, kendini insan olarak hissetmeni, esini bir kadin, evladini da bir cocuk olarak hissetmeni saglayacak bir yardim. Ama nasil? Esas mesele bu. Siddetin olmadigi bir aile nasil kurabilirim? Eger cevabi olan ya da cevabini bilen birini taniyan varsa lutfen bana el uzatin ve cozmeme yardim edin. Bu yeterli.

Bu sacmaliklar neden? Insan oldurmek nasil bu kadar kolay? Ruh hastasi insanlarla bir gezegen paylasiyoruz; ama sanki hastalar akli yerinde olanlardan daha cok. Ve ne yapiyoruz cozume dair? Izliyoruz, uzuluyoruz, cok uzuluyoruz, agliyoruz, sonra arkadasimizla bulusup cay icmeye gidiyoruz, yemek yiyip hayatimiza devam ediyoruz. Bir sonraki filme kadar.

Utaniyorum.

The Sartorialist

2011-01-07T22:22:00.005+02:00

Green Porno

2011-01-06T07:14:00.002+02:00

Nazli New York'tayken Rudy'sde bu serinin sescisiyle tanismistik. Ben o zaman ogrendim Isabella Rossellini'nin cok pis pornocu oldugunu. :) Aslinda seri 3.sezonuna girmis, epeydir ortalikta yani. Kisa kisa oldugu icin cerez gibi gidiyor. Is yapmasi gerekip de ertelemek icin her turlu firsati degerlendirmeye hazir olanlara hic uygun degil.

Modern Art

2011-01-06T05:52:00.002+02:00

Craig Damrauer'dan "Modern Art". Basarili bir tespit. :)
Buradan satin alinabilir. Kelimeleri matematik esitlikleri haline getirdigi New Math diye bir serisi var. Bu da o seriden bir tane ornek. Kendi sitesinde de bir suru baska esitlikleri mevcut.

The Dot and the Line: A Romance in Lower Mathematics

2010-07-05T08:54:00.006+03:00

Bir noktaya aşık olan düz bir çizginin hikayesi bu. Nokta ise asi görünümlü pervasız karalamaya aşık. Çizgi kendi potansiyelini fark ediyor, gelişiyor, büyüyor, en sonunda da noktayı büyülüyor. Peki doğuştan şanslı nokta, çizgiyi gerçekten hak ediyor mu? :) Chuck Jones ve Maurice Noble tarafından yönetilmiş 1965 yapımı bu çizgi film, o sene kısa animasyon film dalında Oscar almış.

The Dot and the Line: A Romance in Lower Mathematics from http://www.cabezasunderground.co on Vimeo.

Materials for The Arts

2010-06-21T12:26:00.008+03:00

Watch the full episode. See more SundayArts.

Türkiye'de de böyle bir kuruluş var mi? Keşke olsa. Bazı şeyleri geri dönüştürmeye gerek yok bile. Yeniden kullanımla da bir çok şeyin ömrü uzayabilir. Teşekkür notları da bence çok iyi düşünülmüş.

Genius of Design - Episode 1

2010-06-11T15:26:00.001+03:00

The Genius of Design ep1 from Genius of Design 1 on Vimeo.

Core 77'de misafir muhabirlik

2009-08-27T13:19:00.006+03:00

Impressions from Istanbul Design Weekend 2009 yazim Core77'de yayinlandi. :)

Yazi icin buraya, fotograf galerisi icin şuraya bakabilirsiniz.
Agustos newsletter'inda da Featured bolumunde gorunuyor.

Yapilmayi Bekleyenler

2009-08-27T11:43:00.004+03:00

Cooper Hewitt'teki Design for a Living World ve Fashioning Felt sergileri.

MoMA'daki Rona Arad, Rough Cut: Design Takes a Sharp Edge ve The Erotic Object: Surrealist Sculpture from the Collection sergileri.

Queens'te PS1 ve Water Taxi Beach.

Harlem'de Apollo Theatre'da Amator Gecesi.

BAM'de Next Wave Festival (Juliette Binoche ve Akram Khan'li In-I, Lipsynch, Itutu ve Mortal Engine) ve Cate Blanchett'li A Streetcar Named Desire.

Williamsburg'de bar avi. Baslangic yerel tapci Barcade.

Park Slope'u bebek arabalari esliginde kesif.

Governors Island, Staten Island.

Brooklyn Botanic Garden ve yanindan Brooklyn Museum.

...

+

Jude Law'li Hamlet.

Museum of Art and Design'da Object Factory: The Art of Industrial Ceramics sergisi.

Fresh Fanatic

2009-08-24T10:38:00.003+03:00

Binamizin altinda 3-4 gun once market acilmis. bulabilirsiniz.

Impressions from Istanbul Design Weekend 2009

2009-07-28T23:43:00.017+03:00

This year, Istanbul Design Weekend took place between 18-21 June 2009 with the theme of “Mediterranean Design between Present and Future”. The four day event aimed to offer two core groups of activities linked by the theme of Mediterranean design. The first group consisted of inedited exhibitions and cultural initiatives related to this theme, whereas the second group consisted of a showroom circuit that allowed ambitious visitors to tour all the participating showrooms, malls and design stores in Istanbul as these stores were invited to take place in a contest for the best installation interpreting the chosen theme through the set up of their spaces and shop windows.

Until this year, Istanbul Design Week used to take place in the old Galata Bridge in Balat. However this year, the city itself -especially the European side- became the exhibition venue for the event. This was especially a really good opportunity to visit the local design firms in their own environment. Seeing what they did with their own space or how they approached the visitors gave a really good impression about who they are. The main problems posed by this act of spreading into the city were the insane amount of time that was required to see all the events, and way-finding, for especially people coming from a different city like us. It is a rare thing to find two parallel streets in some parts of Istanbul due to its hills and really old city planning. Maps were provided for each event zone within the event brochures but these were very abstract, graphic representations rather than functioning as a guide. People at Lunapark told us on the first day of the event that they were seriously considering to place some additional signage on the streets to give better directions to the visitors as they had already received many complaints about this.

Our adventurous tour in Zone 1 which covered the Taksim, Beyoglu and Galata area brought us to the doorsteps of Ilio, whose showroom space was definitely one of the highlights of the event. Finding out later that their exhibition won the first place in the display and installation competition was no surprise at all. Being also the winner of several Red Dot and If awards, Ilio is the home product brand of the Istanbul-based design firm Demirden Design. Their designs in the exhibition were mostly concentrated on tabletop and furniture. You can check out the photos from the exhibition right here.

The student participation in the event was a lot less, compared to previous years. Instead of checking out the same orientalist designs that we have been seeing for years now, it would have been really exciting to see more works by design students whose works afford to be more daring and experimental compared to works coming out of the industry. Marmara University and Mimar Sinan University from Istanbul, and Anadolu University from Eskisehir were the only three universities that displayed their works in the exhibition at Addresistanbul. The architecture faculty of Istanbul Technical University hosted the exhibition of the results of the IMMIB Industrial Design Competition at the beautiful Taskisla building, giving a chance to see some more student work from other universities. The majority of the participants of the “Mediterranean Design between Present and Future” competition were also students. The results got exhibited at the Mozaik showroom. Judging from the participant profile of the competition, the results could have gotten much more interesting and richer in content had the organizers made a more wide-spread announcement within Turkey and all of the other Mediterranean countries. Although this exhibition at Mozaik was announced to be one of the major happenings during IDW 2009, the way the projects were displayed graphically had a lot of room for improvement. Check out the entries and photos from the exhibition here.

Unfortunately, this large room for improvement point was valid for many of the exhibitions part of IDW 2009. Maybe curators and organizers did not have high enough expectations in terms of visitor traffic. It was disappointing to see that even the exhibitions which were going to stay open for four days did not have their signage and information graphics up in the afternoon of the third day. These situations make one wonder whether these exhibitions were organized just for the openings with happy hours for snobbish designers. However, this ’invitation only’ approach doesn’t do much for reaching out to the public and democratizing design.

The ‘Detour Moleskine’ exhibition at Santral Istanbul was definitely one of the highlights of the IDW 2009 event. 50 international artists’ Moleskin notebooks were on display, allowing visitors to go through their sketches, drafts, drawings, and notes in person. Istanbul was the fifth stop of this traveling exhibition after London, New York, Paris and Berlin. In addition to the notebooks of the international artists, an accompanying exhibition called as ‘myDetour’ showcased selected notebooks of students from Istanbul Bilgi University, Domus Academy and the winners of myDetour Berlin. For photos of the winning and participating entries of the myDetour exhibition click here. For photos from both the Detour Moleskin and myDetour exhibitions check out here.

I was also extremely happy to visit Santral Istanbul for the first time thanks to these exhibitions. Before Istanbul Bilgi University opened Santral Istanbul in 2007 as a house for contemporary arts and cultural activities, the building served as the first city scaled power station of the Ottoman Empire. Built in Halic, which used to be the oldest industrial zone of the city, Silahtaraga Power Station was the provider of Istanbul’s electricity between 1911 and 1983. The station is well-conserved and won back to the city as a cultural entity that can revitalize its neighborhood.

Participants of the public street party which Sema Topaloglu organized on the third evening of IDW 2009 also had a good time and were impressed with how she well revitalized a very old building on one of the steepest hills of Istanbul and turned it into an office and residence for herself.

Opening of the Design Library Istanbul was definitely good news for the city too. The library, which is the third branch after Milano and Shanghai, is located in Eski Sapka Fabrikasi in Haskoy. The location which used to serve as an old hat factory on the shore of Golden Horn will now be a really useful address for design lovers in Istanbul.

Check out the album for more photos from Istanbul Design Weekend 2009.

Kum Kau

2009-06-07T04:12:00.003+03:00

En sonuncusu Kum Kau okul yolum ustunde, benim bir ust sokak komsum. Hemen onunde de girenlere cikanlara kapiyi acan mahallemizin homeless'i durur. New York Times'in Fort Greene lokal gazetesinde cikti bu illustrasyon birkac gun once.

"No Youtube Land"

2009-05-05T05:12:00.000+03:00

Design Ignites Change

2009-04-21T21:33:00.002+03:00

Gecen haftalarda Pratt'teki seminer sayesinde varligindan haberdar oldum. Su anda Amerika ici gibi gorunuyor; ama sadece Amerika ici degil, tum dunyadan katilimcilari bir araya getirmeyi hedefliyorlar. Bu isin basindakiler Urban Forrest projesini de gerceklestiren World Studio. Tasarimi sosyal girisimcilikle iliskilendirme acisindan ilham verici ve gaza getirici.

Aldo Bakker | Porselen Masaustu Parcalar

2009-04-21T21:13:00.005+03:00

2009-04-16T23:13:00.003+03:00

Gazze'den Bir Baska Hikaye

2009-01-20T20:44:00.004+02:00

Amer benim Italya UWCAD'de iki sene beraber okudugum Filistinli bir arkadasim. Asagida anlatilanlar ise gecen cuma ailesinin basina gelenlerdir.

AL-HAQ ALERT

FOR IMMEDIATE RELEASE

REF.: 6.2009E

17 January 2009

Impeding Medical Relief in the Gaza Strip: Israel's War Crimes against

the Injured

As a Palestinian organisation dedicated to the protection and promotion of human rights in the Occupied Palestinian Territory (OPT), Al-Haq is dismayed by the failure of Israeli occupying forces to allow medical assistance to thousands of stranded Palestinians who have been critically wounded in its attacks during "Operation Cast Lead" in the besieged Gaza Strip. The following is but one of hundreds of other ominous stories which describe the fate of wounded Palestinians. It highlights the callous disregard of the Israeli occupying forces for the lives of Palestinians in the Gaza Strip and Israel's apparent contempt for its obligations under international humanitarian law. Incidents in which medical aid is denied to persons protected under international humanitarian law, such as that which follows, present prima facie cases of war crimes for which individuals should be held criminally responsible.

Summary of Facts

On Friday, 16 January 2009, between 1:00 and 1:30 pm, Mohammed Shurrab, 64 years of age, and two of his sons, Kassab and Ibrahim, aged 28 and 18, respectively, were returning by jeep from their agricultural land in al-Fukhara, approximately 500 metres away from the Israeli fence on the eastern border of the Gaza Strip. At a distance of 50 metres from their home, their jeep came under machine gun fire from Israeli occupying forces in the area. Mohammad was shot in the left arm and Ibrahim was shot in the leg. The elder son, Kassab, sustained a fatal bullet wound to the chest, dying after getting out of the car, running ten metres and falling. Mohammad and Ibrahim, continuing to bleed from their wounds, remained in their jeep for two hours and then, fearing for their safety, decided to move to another location, returning to the jeep after half an hour.

Mohammad contacted the media, the International Committee of the Red Cross (ICRC) and a number of NGOs via mobile phone in order to acquire medical assistance. Other agencies such as Physicians for Human Rights-Israel were also aware of the dire circumstances of the three and attempted on several occasions to negotiate their transport to a hospital. Israeli occupying forces denied medical relief agencies clearance to reach them until sometime between 11:00 am and 12:00 pm on Saturday, 17 January 2009, almost 24 hours after Mohammad, Ibrahim and Kassab had been shot. Earlier that morning, Ibrahim had succumbed to his wound and died. Thus, Mohammad and the bodies of his two sons were transported by an ambulance to the Gaza European Hospital, located only 1.5 kilometres away from where they had come under attack.

The three were shot during a so-called "lull" in Israeli ground operations. A daily three-hour lull was agreed to by Israeli forces on Wednesday, 7 January 2009 and is meant to allow humanitarian relief to enter and be distributed in the Gaza Strip.

Legal Analysis

Under customary international humanitarian law, the wounded are protected persons and must receive, to the fullest extent practicable and with the least possible delay, the medical care and attention required by their conditions. Moreover, no distinction can be made among the wounded except on medical grounds. While the ICRC must seek permission from Israeli occupying forces in order to enter zones to care for and collect injured persons, such permission must not be denied arbitrarily. The problems reported by the ICRC in accessing Mohammad and Ibrahim along with other reports by the ICRC and other recognised medical relief agencies, in this and other cases, indicate a policy of arbitrarily denying medical care to protected persons.

The denial of medical treatment to protected persons is a war crime that may amount to the grave breach of the Fourth Geneva Convention of wilfully causing great suffering or serious injury to body or health. The disregard by Israeli occupying forces for the lives of Palestinians in instances where it denies medical access to them and death results may also amount to the grave breach of wilful killing. Grave breaches, as listed under Article 147 of the Fourth Geneva Convention, are the most serious infringements of the laws and customs of war.

The jurisprudence of the International Criminal Tribunal for the Former Yugoslavia (ICTY) has confirmed that both the crime of wilfully causing great suffering or serious injury to body or health and the crime of wilful killing can be crimes of omission. In the case above, deaths were the foreseeable outcome of an omission – the non-provision of safe passage to medical personnel.

In interpreting the intent required to meet the threshold of "wilful," the Trial Chamber in the ICTY's Delalic case, held that "the necessary intent (…) is present where there is demonstrated an intention on the part of the accused to kill, or inflict serious injury in reckless disregard of human life." The intention to kill or cause great suffering or serious injury can, in the present case, be inferred from the fact that multiple agencies had informed Israeli occupying forces of the gravity of the injuries of the three and yet safe passage of medical transports was not granted.

Although not the case in this specific example, in addition to denial of access to the wounded, medical relief agencies are also widely reporting being fired upon by Israeli occupying forces, often in circumstances where time is of the essence due to the critical condition of the wounded. Under customary international humanitarian law, attacks on medical personnel, medical units and medical transports exclusively assigned to carry out medical functions are also prohibited.

In light of the clear emergence of a policy of impeding medical care to protected persons in the Gaza Strip, Al-Haq urges the following:

* The European Union (EU), as a major donor of humanitarian assistance to the Palestinian people, in addition to the individual member States of the EU, to pressure Israel for safe and unimpeded humanitarian access to all injured persons in the Gaza Strip; and
* The High Contracting Parties to the Fourth Geneva Convention to take measures to ensure respect for the Fourth Geneva Convention under Article 1, and to hold perpetrators of grave breaches responsible under Article 146.

- Ends -

Al-Haq, PO Box 1413 - Ramallah, West Bank
Tel: +972 2 295 4646/9 Fax: +972 2 295 4903
media@alhaq.org - http://www.alhaq.org

Wear Sunscreen

2008-11-13T01:29:00.003+02:00

Ben bu sarkiyi/konusmayi unutmustum. :) Facebook'ta yazilan notlar arasinda cevirisini okumaya baslayinca aa ben bunu biliyorum diyerekten tekrar dinledim. Hikayesi de aslinda ilginc. Yazmaya sanirim sabrim yetmeyecek; ama ilgilenenler olursa buradan ogrenebilirler.

Yeniden Siftah

2008-11-04T02:27:00.005+02:00

Yazmayali kac ay oldu bilmiyorum. Aslinda bi onceki postun tarihine yazmaya baslamadan once bakabilirdim galiba ama yazmaya basladim bile o yuzden tahminen ben diyim 5 ay, yine ben diyim 6 ay. Bu kadar sure yazmadiktan sonra ilk yazdigim postun icerigi New York hakkinda olmaliydi gibi hissediyorum ama ilhamin ne zaman parmaklara vuracagi belli olmuyor - tuvalette degilim yanlis anlasilmasin. :P

Az once Richard Meier'in sunumundan ciktim. (Ohom evet, burada bayagi sansliyim, Meier gibi adamlar okuluma gelip sponsor istemeden konusmalar yapiyorlar.) Siir gibiydi. Tasarimda tek dogru, tek yaklasim, tek stil, tek anlayis yok. Iyi islerin ortak noktasi tutku. Ben hala islerimi sunarken ezilip buzuluyorum, guvensizligim bazen tavan yapiyor. Herkese kendini sevdirme zorunlulugu hissiyatindan olsa gerek, egosantrik cok bilmis tasarimcilar gibi konusamiyorum. Ama bunun alternatif tutumu bu degil. Ve aslinda isin sunum kismi da projendeki tutku katsayisinin buyuklugunun birebir gostergesi de degil. Yani aslinda verdigim yanlis bir ornek oldu bu noktada. Soylemek istedigim sey, bir isi begenmem icin o isin ayni benim yapacagim tarzda olmasi gerekmiyor. Ayni olmasina da zaten imkan yok. O ise saygi duyduran sey o isin tutarliligi, kararliligi, yapan kisinin isine bagliligi ve tutkusu. Butun bunlarin yaninda isinin ehli olmak da onemli tabi; ama kimse o noktadan baslamiyor sonucta.

Bu sunum galiba bir de kararsizligimi bana animsatti; guzel olan her seye nasil kolay vurulabildigimi. Ve sahip oldugum seyleri, bulundugum noktayi nasil sorgulamaya meyilli olusumu. Ic mimarlik guzel meslek. Benim meslegim. Ileride buyuk ihtimalle icra edecegim, hayatimi kazanacagim meslek. Ama kimi zaman arada kalmislik hissi uyandiriyor. Ne mimari gibi abidevi, ne de urun tasarimi kadar ele avuca sigar olcekte. Ne mimari kadar siirsel, ne de urun tasarimi kadar antropolojik. Ne mimari kadar gormus gecirmis ilginc hikayeleri bitmeyen bilge aile buyugu havasinda, ne de urun tasarimi kadar ergen devinimler icinde... Benzetmeler sacmalasir, liste de boyle gider galiba; ama bu benzetmelerle ic mimarinin ne olmadigini soylemis oluyorum. Ne oldugunu, olma potansiyeli oldugundan bahsetmiyorum. Ama bence meslek olarak kemiklesmek icin sagina soluna omuz atarak yer edinmeye calismak ya da baskalarinin ona ettigi zalimliklerden bahsedip durmak yerine kendini daha iyi tanimlamaya, yetenekli ic mimar ev hanimlarimizi uzmeden entellektuellesmeye, kendi teorilerini gelistirmeye ihtiyaci var.

Ne olursa olsun, iyi yapilan is takdir edilir. Kimse gormese bile en azindan yapanin icine siner. Kendim icin, ne yaparsam yapayim yapacagim islere her zaman inanmayi diliyorum. Ben inanmazsam kimse inanmaz.

Herkes icinse dunya barisi.
Peace. :)

SARS virüsü X Sanat

2008-05-25T14:33:00.005+03:00

Eye of Science'ta dolaşırken gördüm; bunlar 2002'de Çin'de patlak veren SARS (Severe Acute Respiratory Syndrome) virüsünün elektron mikroskopuyla 24000, 70000, ve 120000 kere büyütülmüş görüntüleri. Tamam, korkunç bir hastalık olabilir, ölümcül olabilir; ama ben bu görüntüleri sanat galerisinde sergilesek yalandan bir isimle, çağdaş resimle uğraşan birçok insanın verdiği ürünlerle yarışabileceğini, milleti kandırabileceğini düşünüyorum. Gayet duvarıma asarım ben bunları, pek güzelmiş. :)

Özlem Paker

2008-05-08T15:08:00.003+03:00

Vaziyet Planı

2008-05-01T23:13:00.006+03:00

2008-03-31T12:53:00.001+03:00

Loud Against the Nazis

2008-03-31T00:16:00.004+03:00

"Loud Against the Nazis" kampanyası için üretilen, üyelere, sponsorlara ve potansiyel destekçilere yollanan yumurta kabı.

Aksonometrik Çizimle Oyun Olmaz

2008-03-28T00:27:00.004+02:00

Ama olmuş işte :) PSP için hazırlanmış bir oyunmuş kendisi. Teknik çizim sınavına hazırlık kiti modunda biraz; ama çaktırmadan bağımlılık yaratabilir bu yau.

Hey Jude

2008-02-24T23:40:00.003+02:00

Tam yemelik, gerçek bir Beatles hayranı :)

Casulo

2008-02-17T02:36:00.002+02:00

Sürekli hareket halinde olup taşınıp duranlar için Casulo bir oda dolusu mobilyayı 80 cm x 120 cm'lik bir kutuya sığdırmış. Söylediklerine göre 10 dakikadan az bir zamanda kurulumu yapılabiliyor ve kurulum sırasında hiçbir el aletine ihtiyaç duyulmuyor.

Scott Rench

2008-02-09T22:09:00.001+02:00

"Faesthetic: Issue 5" kitap illüstrasyonu

Jason Amendolara

2008-02-09T21:34:00.001+02:00

2008-02-05T00:07:00.000+02:00

Ölçekten bağımsız, her türlü felaket durumunda serinkanlı kalmayı başaran müthiş insanlar vardır. Tepkisiz değil, serinkanlı. Düşünme yeteneğini kaybetmeden olayın çözümü için ne yapmak gerektiğini fark edip, bunun gereklerini eksiksiz yapan insanlar. Ben ne yazık ki hep olmak istediğim halde böyle bir insan değilim. Üstelik uzun süre -belki de yeterince "felaket" geçirmediğimden- panik bir insan olduğumu kesinlikle düşünmedim. Hatta bir gün can arkadaşımın bir tanesi rastgele ne kadar panik yaptığımdan bahsettiğinde belli etmedim ama hafiften bozuldum da. :) Ama üstüste tekrarlanan saçma derecede absürd, gereksiz ya da ciddi örneklerden sonra şimdi fena halde farkındayım: ben "Panik Esin" - havuç, domates, salça ve benzeri kırmızı ya da turucu renkli besin maddeleriyle anılmaktan kesinlikle daha yaratıcı. Tehlike anında ya yanıma yanaşmayın ya da hemen beni meditatif teknikler veya hıncınızı belli etmeyen yumuşaklıkta iki tokatla sakin düşünmeye, akıllı olmaya çağırın. En son bugünkü maceramdan sonra artık yeter, huylu huyundan vazgeçmez lafı n'olur doğru olmasın.

Happy Pills

2008-02-04T11:51:00.001+02:00

Happy Pills Barcelona'da bir şeker dükkanı, Carrer del Arcs üzerinde bulunuyormuş. (Yolu düşenlere: Bu yol Avinguda del Portal de l'Angel'e bağlanıyormuş ve dükkan Architecture College'ın hemen yanındaymış.)

Tatlının sadece midene değil ruhuna da iyi geldiği fikrinden yola çıkan konsept yaratıcı olmuş. Şöyle ki, ya Ankara'daki "çok şeker" standları modunda istediğin jelibonları sen seçiyorsun ya da daha güzeli belli reçetelere göre "ilaç" şişeni dolduruyorsun.

Reçeteler arasında "Varolmanın dayanılmaz hafifiliğine karşı" ve "Pazartesi sendromuna karşı" iyi gelenler de varmış. :)
via MocoLoco

Fontana Hunziker

2008-01-28T13:46:00.000+02:00

Sub-Studio Design Blog'da gördüğüm Fontana Hunziker'den bir DIY projesi. Farklı çaplardaki 2 plastik kabı alıp içiçe koyduktan sonra aralarını suyla doldurup buzlukta bir gün dondurunca böyle yaz tüketimlerine uygun süper bir kase elde ediyormuşuz. Kapları buzdan kurtarmak biraz zor olabilir belki; ama birkaç aya denemeye değer bence. Şu anda içim üşüdü.

Corega

2008-01-17T02:14:00.000+02:00

Bu entryden çok utanacağım galiba; ama kendimi tutamıyorum. Corega reklamına çıkan teyze lafına direk "Sümük yemeye bayılırım" diye başlamıyor mu? Her duyduğumda reklamın gerisini de bu ilk cümleye uyarlayıp dinliyorum. Defalarca denk gelmeme rağmen bir türlü hevesimi alamadım, alamıyorum, sürekli gülüyorum. Yaşlı başlı kadın etekleri zil çalarak sümük mü yer?

Flowmaker Kartları

2008-01-15T17:19:00.000+02:00

Yüzlerce yaratıcı problem çözme tekniği var. Probleme uygulanacak en uygun yöntemi bulmak, hangisinde en verimli olduğunu bilebilmek de başlı başına bir problem. Bu yöntemlerin en temeli beyin fırtınasının tasarım sürecine uyarlanmış versiyonunu WEMake Design Studio Flowmaker kartlarıyla geliştirmiş. Kartlar 5 kategoride sınıflandırılmış: içgüdü, kişilik, yaşlanma, oyun ve potansiyel. Her kategorideki kartlar net reçeteler vermek yerine tasarım sürecinde düşünülmesi gereken özellikleri hatırlatıcak açık uçlu öneriler içeriyor. Grafikleri çok güzel ve WEMake Design Studio'nun sitesinden kartlara bol bol göz atılabiliyor. İstenirse buradan ya da yine kendi sitelerinden satın alınabilir de.

Studio Lo

2008-01-15T14:37:00.000+02:00

Keçeye ipek baskı tekniğiyle uygulanan grafikleriyle Fransız ekip Studio Lo'nun katlamalı terlikleri.

Conference Bike

2008-01-12T18:08:00.001+02:00

Eric Staller'in Urban Ufos serisinden favorim kesinlikle bu toplu kullanılan bisiklet oldu. Okul grupları, eğlence parkları, kiliseler (mutlu rahibeler?) Conference Bike'ın başlıca kullanıcıları arasındaymış. Şehir turları düzenleyenler ve sokak müzisyenleri için de uygun olabilir galiba. Videoyu mutlaka seyredin. :)

Alice Mara

2007-12-22T22:17:00.000+02:00

Hanging People Bowl - Alice Mara

Robert Stadler

2007-12-22T22:10:00.000+02:00

Robert Stadler'ın bir aydınlatma enstalasyonu (2007). Bir kilise için fazla septik olmuş :)

Penceresi Olmayanlara

2007-12-08T23:29:00.000+02:00

Makoto Hirahara tarafıdan tasarlanmış. "Electroluminescent" jaluziler kandırıktan gün ışığı yaratıyor.

Walter Martin & Paluma Munoz

2007-12-08T21:02:00.000+02:00

Bu kış Ankara'ya, üstümüze kar yağmadı henüz.Walter Martin ve Paluma Munoz'sa tasarladıkları kar kürelerinde kurt tarafından kovalanan mavi paltolu kadın ya da manav alışverişini yapmış ormanda tek başına yol alan yaşlı teyze gibi zavallı zavalsız herkesin üstüne bolca yağdırıyorlar karları. Mutlu kardan adamları ve kasabanın kilisesi önünde neşeyle kar topu oynayan çocukları konu eden tipik, hafif kitsh ama yine de her görüldüğünde mutlaka sallanan kar kürelerinden biraz farklılar. Hatta rahatsız ediciler basbayağı.. Daha fazla resim ve bilgi için buradan buyurunuz.

Tam olarak anneanne kurabiyesi sayılmazlar ama...

2007-12-03T21:47:00.000+02:00

İsveçliler zencefilli keke "pepparkaka" diyorlar. Bu serinin adıysa "Pipparkaka". Sanıyorum yeterince açık. :) Susanne Burelo tasarlamış.

Muji'nin yapboz kurabiye kalıpları.

Bu da "burada zaten yenilmişi var" demek istersiniz diye tasarlanmış.

Havalar Soğumaya Başlamışken

2007-11-25T13:28:00.000+02:00

Natural Wave'i Byung-seok You tasarlamış. Pencere kenarında dışarıyı gözetleyerek kahve içmeyi sevenler ve bir de tabi kaloriferlerini hala yenilemeyenler için. :)

Koyunlar

2007-11-16T00:48:00.000+02:00

Hastane işi için bayağı bir zamandır duvar grafikleridir, mobillerdir, bin bir türlü şebekliktir etrafa ve netsel alemlere bakıp duruyorum ve gördüklerimi sadece hastanede vakit geçirecek minicik bebekler ve aileleri için değil, galiba biraz da kendim için istiyorum. :)

Bu Nazlı'mın kendisi kullanmayıp bize verdiği Flensted koyun mobili. Her şey tam anlamıyla imece usulü devam ediyor. :)

Bu da Blik Surface Graphics'in en beğendiğim ve hemen başucuma yapıştırmak istediğim duvar yapışkanları.

Merry, Kawamura, Ganjavian

2007-11-05T01:28:00.000+02:00

There is an unwritten etiquette rule that says “Don’t eat with your fingers”, however most of our daily-life munching requires our fingers’ help (nuts, chocolate bars, toasts, sandwiches, tapas…). EAT WITH YOUR FINGERS consists of a set of three mini-pieces of cutlery (knife, fork, spoon) that fit at the end of our fingers reinventing to a small degree the experience of eating and finding a hygienic middle ground between the etiquette rule and our daily routine.

European women spend an average of 14,3 hours per year looking for objects in their hand bags. GLOWING PURSE is a felt hand bag that alleviates the difficulty of finding small items (keys, cell phone, notebook, agenda) inside the dark environment of an opaque bag. Its technology is based on micro-LEDs (LUMENs) integrated in the inner fabric of the purse. This lighting mechanism is switched on at will and it can be recharged at home with a base or operated with a small exchangeable battery.

Our most common domestic devices have a scale that is not adapted to our human height. Toaster, flowerpot, birds cage, television… either we have to adapt to them or we have to resort to pieces of furniture in order to bring them closer to our hands and eyes. Can we imagine a world where these objects have legs? LEGGS is a prosthetic element that extends the height of everyday objects to make them more accessible and to ease their use. There are different series depending on the size and weight of the object they are being connected to.

Frank Kunert

2007-11-04T13:51:00.001+02:00

Tamam bu sefer küçük adamlar yok; ama küçük kurmaca sahneler var. Adamın sitesi almanca ama bol bol resim var. Birkaç tane de sahneleri hazırlarken çekilmiş fotoğraf var, onlar da Sibel için. :)

Terkedilmiş Yatılı Okul

2007-11-04T13:15:00.000+02:00

Flickr'da bir fotoğraf seti. Renkler muhteşem. Fulvio Rumiti tarafından çekilmişler.

Mikro Dünyalar, Makro Fotoğraflar

2007-11-03T23:56:00.000+02:00

Little People ve Park Planters'dan sonra tekrar minik adamlara dönüş yapıyorum. Saplantı oldu galiba. Bu sefer kim çekmiş, ne için bilmiyorum. Bilen ya da daha önce rastlayan varsa kimmiş, diğer işleri neymiş merak ettim, öğrenmek isterim. Çok güzeller!

Johanna Lindgren

2007-10-24T23:20:00.000+03:00

Slinga Ses Emici Duvar Modülü

Akustik malzemelerin sevimsiz olması gerekmiyor. Tasarımın parçası haline gelince ortaya böyle bir şey çıkmış. Keçeden yapılmış modülün hangi dalga boyu sesler için emicilik sağladığı belirtilmemiş; ama sesi emmese bile duvara konabilir sanki. :)

Bu da aynı tasarımcının Strössel Design adı altında piyasaya sürülmüş olan Pelargon pencere filmi. Perdelere, jaluzilere alternatif, yer kaplamayan, hafif, hoş bir seçenek.

Captain Organic

2007-10-04T23:03:00.000+03:00

Ross Lovegrove alçak gönüllülükten pek nasibini almamış belki (belli ki); ama doğadan, doğal eğilimden aldığı ilhamı ürünlerine yansıtışı, fikirlerini sunarkenki heyecanı (adam konuşmanın sonunda "kazandım" modunda kollarını havaya kaldırıyor, seviniyor be yahu) ve tutarlılığı bana da bir şekilde ilham verdi. Doğru söze ne denir: "Perhaps it is easy to feel that what you are doing is 'godly' when your design is a mimicry of the structures of diatoms and human bones." :) Bir de hemen başından blobcu Karim Rashid'e felaket geçirmiş..

Ayılana da bayılana da gazoz

2007-09-23T22:59:00.000+03:00

Sabahın 8'inde peştemal, havlu, sabun, lif, tas ekibimizle Şengül Hamamı'na giriş yaptık. Oturduğumuz yerden Elçin'le tavan grillerini iyice kontrol ettik ki gözetleyen olmasın. :P Sonra fark ettim ki ben aslında şimdiye kadar yıkanmıyormuşum. Bunu Rambo tarafından haşince keselenip sabunlanınca anladım. Bir sürü lömbür lümbür kibele arasında gazoz içtik, göbek taşına yattık, paklandık. Ama bu tek sefer beni paklamaz, isterim ki bi daha, bi daha, çok defa! :)

Cracks of the City

2007-09-16T18:21:00.000+03:00

Giro Elma Dilimleyici

2007-09-15T01:24:00.000+03:00

Jessica Battram ve Christina Schafer'in okuldayken tasarladıkları bu elma dilimleyici, Mono firması tarafından üretilmiş. Hatta ürün MOMA'nın dükkanında bile satılıyor. Dilimleme fonksiyonuna ek olarak, elma yarım kaldığında üzerinde dilimleyicinin kendisi bırakılarak elmanın kuruması ve kararması da engelenmiş oluyor.
Fazlaca özelleşmiş bir tasarım aslında; ama sonuçta elma akla ilk gelen, belki de en çok tüketilen meyve. Ayrıca mutfakta her gıda mahsulüne özel bir alet bulundurmak lazım tabi. Hele bu kadar az yer kaplayacaksa.. :)

Portfolyo..yolda!

2007-09-12T11:29:00.001+03:00

1...4...9...16...22
Bitti.
Minnacık slaytların her birinin üstüne bit karakterlerle açık adres yazmak da okul başvurularının ilk elemesi olsa gerek. Ne biçim gereksiz iş ya!

2007-09-12T11:20:00.000+03:00

Hazır ölçek küçülmüşken..

2007-08-29T14:33:00.000+03:00

Little People Londra'nın sokaklarında yaşayan minik sıradan insanlarla ilgili bir sokak sanatı projesi. Slinkachu kendi boyayıp yarattığı minik adam, kadın ve çocukları sokaklara salmış. Bu mikro ölçekli insanlar da şehir yaşamına ve kültürüne dair pek olası anların kahramanları oluvermiş. Hepsinin bir hikayesi var; ama her hikaye tanıdık.

Park Planters (18+)

2007-08-28T14:37:00.000+03:00

Drawing inspiration from the bonsai, park planters were created to elevate the common household plant to the status of full grown tree. The potted plant becomes the backdrop for an urban park scene. Ranging from dog walkers to flashers and muggers, no two scenes are alike ensuring the autonomy of each piece.

2007-07-24T00:52:00.001+03:00

+336+ SMS Mirror

2007-07-12T02:05:00.000+03:00

Robert Stadler tarafından tasarlanmış +336+ cep telefonlarından SMS yollanabilen bir ayna. Biri aynaya yaklaştığında yollanan mesaj ışıklı metin halinde aynanın yüzeyinde görünüyor. Benim dikkatimi çeken fiyatı oldu: 10000 dolarcık. Sahibine mesaj yollayabiliyor muyuz acaba, aynasından ışıklı şekilde aksın içimden geçenler?
Bir de zaten 20 tane varmış bundan sadece. Tasarımın çıkış noktası Pamuk Prenses'in kötü kalpli üvey annesinin aynasıyla kurmuş olduğu hastalıklı ilişkidir zannediyorum ki..

Retired Weapons

2007-07-10T14:09:00.000+03:00

Japonya'da sanat yönetmeni Yuji Tokuda and yapımcı Junya Ishikawa tarafından 2005 yılında başlatılan retired weapons tasarım projesi grafik tasarımı barış dilekleriyle birleştiriyor. Tankları, tüfekleri, mayınları, el bombalarını bu mesajlarını yaymak için çiçeklendiriyorlar. Ne kadar efektif oldukları tartışılır; ama grafikler çok güzel.

Hamile Kadınım Renklendi

2007-07-09T13:35:00.001+03:00

Faaliyet saatim kapsamında az önce gazlı kalemle tekrar çizip boyadım. Bu heyecanlı gelişmeyi webcamle çekilmiş uyduruk bi fotoyla paylaşmasam olmazdı asla :P
Şimdi bakıyorum da çok uyduruk olmuş be euheue

En fazla acıyı kararsızlar çeker

2007-07-02T23:57:00.001+03:00

Söz tanıdık geldi mi? :P
Hala bilmiyor, hissetmiyorsan bile şimdi bilmelisin.
I am the ring that won't slip off with soap.

Sayın yolcularımız kanatınız konuşuyor

2007-06-09T13:56:00.000+03:00

güzeldi

2007-06-06T01:46:00.000+03:00

Professional Practice Zırvalamaları

2007-05-19T23:33:00.001+03:00

Ders notları o kadar sıkıcıydı ki, fotokopide kara delik şeklinde çıkan klasör halkaları serisi çiziktirmeleri çıktı. Bu hamile, meme ucu sahibi kadınımı beğendim. Belki büyütür resmini yaparım yazın, yine sıkıntıdan :)

Chindogu

2007-05-19T23:07:00.000+03:00

Contemporary Achitecture için Folly denilen anlamsız mimari yapıları araştırırken chindogu adı verilen, aslında japon zekası temalı emaillerle sık sık posta kutumuza düşen objelerle karşılaştım. Peki Japon komedyen Kenji Kawakami'nin isim babası olduğu Chindogu neymiş? International Chindogu Society'nin (evet, gerçekten böyle bir topluluk var) sitesinden alıntı yapayım:

Do you know what a chindogu is. Well, dogu is Japanese for "tool" and chin is Japanese for "weird" (not to be confused with the Japanese for "penis", which is also chin). Thus, a chindogu is a weird tool. (Likewise, chinchin is a weird penis. However, under no circumstances is chindogu ever a penis tool. At least not yet.)

Mesela bu sırt kaşıma t-shirt'ü manasız ama eğlenceli değil de nedir? :)

2007-05-11T07:27:00.000+03:00

1) Çok uykum var
2) Çok işim var
Hangisi ağır bassa?

Tasarım ve İz

2007-04-27T00:27:00.000+03:00

Dövmelerden aklıma geldi. Vücutta olmasa da objelerin, kendi izleri, malzemelerin saklı marifetleri olabilir:

Solid Poetry, Susanne Haple ve Frederik Molenschot'un mezuniyet projesi tasarımı. Beton bloklar suyla ıslanınca gizli desenler ortaya çıkıyor.

AMAZEDden"salonumdan kamyon geçti" modeli halı tasarımı :)

Valeria Miglioli ve Barnaby Barford'un "Stampcups" tasarımı. Ben de istiyorum bundan, keşke fincanımın altına kahve sızsa da jüri çizimlerim dışında her yere iz bıraksa :P

Opus

2007-04-21T16:23:00.000+03:00

Design projem için Brezilya tasarımıyla ilgili bir şeylere bakarken bu masaya rastladım. Oynarken hep kaybetmeme rağmen bu masada langırt oynamak güzel olurdu.

2007-04-19T22:44:00.000+03:00

Reset Design birkaç tasarımcısına kalıcı olarak sergilenmek üzere dövmeler tasarlatmış. İsteyen herkes de tasarımını yollayabiliyor anladığım kadarıyla. Dövme güzel bir şey aslında; ama hayatım boyunca derimde taşımak isteyeceğim bir desen olabilir mi ki? Johnny Depp'in "Winona Forever"ının "Wino Forever"a dönüşmesi hikayesi gibi olursa ya? :P Bir de lazerle yok etme yerine şimdi hatırlayamadığım bir yerlerde görmüştüm, pişman olunan dövmenin üstüne deseni yok etmeden damga gibi "I REGRET" yazmıştı birisi. Diğer yönteme göre daha hesaplı olduğu kesin.. Ya daha dövme bile yaptırmadan yok etme yöntemleri hakkında konuşmam da ilginç tabi. Vücudumda kendim seçerek yaptığım bir izim olmasını isterdim ama o izin nasıl olacağına karar vermem imkansız gibi geliyo. Gerçi dövmeli bir annane sahibi olmak torunlarımı gururlandırırdı heralde euheuh düşündüğüm şeye bak.. Resimdeki tasarımlar insanın teniyle derisiyle direk bağlantı kuran dövmeler. O yüzden hoşuma gitti :)
Ben çizime döneyim. (oooff)

2007-04-16T22:52:00.000+03:00

Fonda tesadüf Kings of Convenience - Homesick çalıyor, yarına jüri teslimim var, daha yapmam gereken ve asla yetiştiremeyeceğimi bildiğim uzun bi çizim listesi beni bekliyor ne yazık ki. Ama şu anda çizim yapmak istemiyorum ben, daha doğrusu böyle yetiştirme sorunu olmasa oturur keyfine yaparım ama işte.. 9 günlük tatil, 6 günlük hollanda yolculuğu geçen pazar bitti. Sadece bir gece hariç (onun nedenini bi tek efe, gamze ve engin biliyo :P) çok ama çok güzeldi! Vagabond -çok güzel bi kelime di mi, yoksa sadece bana mı öyle geliyo- usulü dolaştık durduk, dümdüz memlekette kaç zaman sonra bisiklet kiralayıp öyle dolaştık, ayaklarıma her gün 6şar bant yapıştırdım o derece :) -gerçi converseler ve diğer aldığım ayakkabılar pek yürümelik değiller kabul.. Aklım hala Museumplein'da sevgilimin göbe-göbe-göbeine kafamı koyup yatmakta, Utrecht'te kanal kenarında otururken suya sandalyesiyle düşüveren arkamdaki kadına asla yollayamayacağımızı bile bile fotoğrafını çektiğimiz Ankara'dan çok daha sıcak bi öğleden sonrada (utandırmayalım daha fazla diye emailini soramadık :P), Aybike'nin mutfağında çubuğa takılı çikolataları sıcak sütte bana bana eritip içtiğimiz sıcak çikolatalarda, Delft, Rotterdam, Amsterdam sokaklarında. O yüzden bu gece çizimler biraz yalan olacak. :) Ama olsun, olabildiğince uzun bu ruh halinden çıkmak istemiyorum; çünkü döner dönmez sevimsiz işlerin ortasına düştüm. Belki böyle Ophelia gibi takılırsam daha tatlı gelebilir bu birkaç haftalık iş.

Daha fotoları ne tab ettirdim ne de dijitalleri bilgisayara aktardım, onun yerine Ditte Kuijpers'in fincan ve altlığını koyuyorum. Hem kendisi yanlış hatırlamıyorsam Hollandalı, hem de o yenilebilir altlıklar müthiş süpermarket zinciri Albert Heijn'daki "Stroopwafel"ları hatırlattı. Bahçeli'deki kahve dünyası mıydı neydi onun yenilebilir çikolata kaşıklarına rakip çıktı. Bi de ben zaten onun çikolatasının tadını sevmiyorum, bitter galiba :P

Biraz Nefes

2007-04-08T23:07:00.001+03:00

Yarın canikomla Hollanda yolcusuyuz. Gittiğimiz yeri bıraktım, yolun kendisi bile her anının keyfini çıkartılası bir süreç. Her şeyin fazla gelmeye başladığı bir zamana denk geldi. Çok mutluyum; en sonunda biraz nefes...oh ya! Gamse'mle, Naslı'mla aylar sonra buluşuvermek, s harfiyle nedensiz biçimde senelerdir isimlerini yumuşattığım canlarımın adımlarını bastıkları yolları görmek, üstelik Efe'mle beraber... Daha ne isterim :)

ps. Bi de hemen dönüşte jüri olmasa.. Ama kararlıyım, her şeyi dönene kadar unutuyorum!

Foto by Mario Vitor Bastos

Moleskine

2007-04-08T22:34:00.000+03:00

Flickr'da dolaşırken Kathrin Jebsen-Marwedel'in moleskine fotoğraf seti çıktı bir şekilde önüme. Umarım ben de Moleskine'imi böyle güzelliklerle doldururum. Tabi önce boş boş deftere bakmak yerine cesaret edip başlamak lazım :)

The Last Knit

2007-03-27T22:05:00.000+03:00

Late-Modernism

2007-03-19T02:53:00.000+02:00

by me.
ama fotolarını kullandığım untitled.co.uk 'a saygılarımı sunarım. :)

Bu da Taryn

2007-03-11T22:58:00.000+02:00

kendisini başlığıma buyur ettim, o da sevinçten çıldırdı :P

Desktop'ımın Dans Kölesi

2007-03-11T22:30:00.000+02:00

Yeni laptop'um oldu. :) Ve yanında da bonus olarak dans kölelerim! Windows XP Media Center Edition'ın bir özelliği sanırım. 60'ların klasik burnu tutup aşağı yavaş yavaş çömmek suretiyle batma hareketleri ve pulp fiction numaralarıyla start menümün üstünde pembe kıyafetiyle dans eden Taryn'in yanı sıra şu anki favori dansçım, Ben:

General dance style: The Sprinkler

As the son of a jazz musician and jazz singer, Ben grew up dancing with the customers outside the dance clubs where his parents performed. Comedy has always played a major role in Ben's dance style, and he cites Jackie Gleason, Chris Farley, and John Belushi as his influences. With his amazing combination of humor and dance, Ben has made numerous appearances at shows, clubs, and sporting events across the nation and is always popular with the crowd. Fans may have seen him dancing in center court with the team mascot for a professional basketball team. As an upcoming stand-up comedian, he can also be seen at comedy clubs on open-mike night.

Üstelik arada yorulup nefes nefese bile kalıyor :)

Warm Beret

2007-03-07T22:47:00.000+02:00

Bu torbanın içi mısır tanecikleriyle doluymuş ve 2 dakika mikrodalgada ısıtınca uzun süre sıcak kalıyormuş. Kış vakti buz gibi yatağı ısıtıp, mışıl mışıl uyumak için. Yeni icat gibi tanıttım; ama termoforun kibar ve güzel tasarlanmışı işte. :)

Pilobolus

2007-03-04T16:03:00.000+02:00

Oscarlarda görmüştüm, insan silüetleri bir araya gelip bu senenin aday filmlerine dair inanılmaz şekiller oluşturuyorlardı. Sonra bugün simbiyosisi anlatan müthiş bir şey izledim (Yasemin sağolsun); aynı dans grubuymuş: Pilobolus. İsimlerini güneş seven bir mantardan alan bu modern dans grubu insana kendini anlaması bir şey varmış hissini yaratıp da anlayamamış olmaktan kaynaklanan aptallık hissini uyandırmıyor. Tam tersine mesajları çok net. Ağırlık merkezi kavramını felaket iyi kavramış olmalılar ki performanslarında izlediğinizin iki ya da daha çok dansçı yerine tek bir vücut olduğu hissini uyandırıyorlar. Youtube'da hem bu seneki Oscar ödül törenindeki minik gösterileri var, hem de yer aldıkları bir hyundai reklamı:

metaforik kaçmış bir modernizm kolajı

2007-02-21T22:16:00.000+02:00

Modernizmin kanatmayan ama beyaza boyatan keskin kılıcı,
Geçmişe, geleneğe, alışılmışa karşı oynanan büyükçe bir kumar,
Mükemmel geometrilerle bitmek bilmeyen bir beyaz, şeffaf ritm,
Uçsuz bucaksız bir "desen".

Cannibal Manifesto by Oswaldro de Andrade

2007-02-08T01:48:00.000+02:00

Only Cannibalism unites us. Socially. Economically. Philosophically.
The unique law of the world. The disguised expression of all individualisms, all collectivisms. Of all religions. Of all peace treaties.

Tupi or not tupi that is the question.

Biz Ayrılamayız

2007-02-06T22:15:00.000+02:00

"Tandem Umbrella" Marc Owens

Güzel ama acaba kapanınca nasıl oluyor? Ya da acaba kapanabiliyor mu? Bir de unutmayalım, asla yağmur yağarken böyle giyinmiyoruz. Bana birkaç sene önce Kuğulu Park yolunda gördüğüm 2 punk tipi hatırlattı. Yağmur yağmıyordu; ama oğlanlardan birinin elinde kırmızı plastik bir şemsiye, Diğerininkinde de saksı içinde bir çiçek. Müthiş di mi? :P

Food Design

2007-01-24T14:43:00.000+02:00

Engage'in bu ayki gönderisinde yemek deneyimi tasarımı üstüne Design Academy Eindhoven mezunu ve hem Amsterdam hem de Rotterdam’da bulunan Proef’in kurucularından Marije Vogelzang'ın bir yazısı vardı. Amsterdam’ a gidince Proef’ e de uğrayıp bir tıkınmaya karar verdim. :) Üstteki fotoğraf Droog Design için hazırladığı noel yemeğinden.

edit: bu arada şimdi fark ettim. bu yemekte çok pis sırttan bıçaklama, vurma, tepme usülleriyle cinayet işlenir.

The Falling Garden

2007-01-23T03:56:00.000+02:00

San Staë church on the Canale Grande

50th Biennial of Venice, 2003

The Doge (Mocenigo) needed a church so as to be able to have a monumental tomb built for himself, the church (San Staë) needed a saint so as to be able to be built, the saint (San Eustachio) needed a miracle so as to be pronounced a saint, the miracle needed a stag in order to be seen, and we built the garden for the reindeer.

The visitors lie on the bed above the doge’s gravestone, and the garden thinks for them.

Components: Plastic berries (India), cow pads (Jura), waste paper (Venice), baobab seeds (Australia), beech, elder and magnolia branches (Uster), thorns (Almeria), nylon blossoms (one-dollar-shop), pigs’ teeth (Indonesia), seaweed (Seoul), orange peel (Migros shop), fertilizer crystals (home grown), pigeons’ bones (San Staë), silk buds (Stockholm), cattail (Ettiswil), cats’ tails (China), celery roots (Montreal), virility rind (Caribbean), wild bore quills (zoo), banana leaves (Murten), rubber snakes (Cincinnati)...

Mutlu Yıllar

2007-01-05T13:45:00.000+02:00

Renklere bayıldım. Canım kütür kütür yeşil elma çekti. Dışarıda kar yağar, klavyeye dokunurken ellerim donar ve inanılmaz bir atalet duygusu beni bir türlü terk etmezken, bu resim pek durumu yansıtmıyor belki; ama maditinin polaroidleri arasından karşıma çıkınca mutlu oldum. Resimdeki ben olasım geldi. Zaten biraz benziyorum sanki euheueh

Bir de şu finaller biti-biti-verse. Bir haftaya çıkan canımı geri bulmayı umuyorum. Aaaave Mariaaaa.

Wrigleys - inci dişler, mükemmel gülümseme

2006-11-28T01:39:00.000+02:00

gülücüğün hazır.

cümlenin sonuna bir de "canım" ekle.

yakındaki uzak,

hatta artık uzaktaki uzak.

La Donna Cannone

2006-11-26T11:46:00.000+02:00

e con le mani amore

per le mani ti prendero

e senza dire parole

nel mio cuore ti porterò

e non avrò paura

se non sarò bella come dici tu

e voleremo in cielo

in carne ed ossa

non torneremo più

e senza fame e senza sete

e senza ali e senza rete

voleremo via

-Francesco de Gregori

Como

2006-11-16T00:09:00.000+02:00

Karanlık çökmesi, bir yerlere yetişmeme, sıcak çikolata, muzlu frappucino, trenle yolculuk, tripodsuz 30 sn enstantane denemesi, garsona türk usulü toplu fotoğraf çektirme, doğmamış bebeğin içeriden kafa atması, duygunun garipliği, konuşmak, dinlenmek, durmak, derin nefes almak, george clooney, kartpostalı yazıp yollayamamak, italyanca, milanese, temas, özlemek, ben.

Esenboğa demişken

2006-11-07T23:07:00.000+02:00

14 Kasımda, Esenboğa Havalimanının yemek yeme, atıştırma, içiştirme alanlarını tasarlamış olan Ankaralı iç mimar Neşet Güne, iç mimarlık kulübünün aktivitesi ve İş Alanları Tanıtım Haftası kapsamında Bilkente geliyor. Efendim ben de kendisine soruları yöneltecek olan şahıslardan biriyim. İlk söyleşim, çok heyecanlı doğrusu.. :P

Fayans

2006-11-06T17:30:00.000+02:00

Ankara metrosu inşaatı devam ederken metro girişinden aldığım ipuçları bende inanılmaz bir tuvalet hissi uyandırıyor. Kabahatini giderip (bayılıyorum bu lafa) üstünü örten hayvanlar gibi biz de yerin altına inip işimizi görüp dışarı çıkacağız yakında sanki. Üstelik beyaz tuvalet fayansıyla döşenen merdiven parapetlerinin yüzeyleri şimdiden beyazlığını kaybetmiş, genç fenerbahçelilerin sanat niteliği taşıyan spreylemelerine maruz kalmış durumda. hani "sadece işlevini yerine getirsin, biz utiliteryan bir metro yapıyoruz, süslemeye gerek yok" deniyorsa onun bile çeşit çeşit tasarımları var. Cool Hunterda birkaç istasyon fotoğrafı vardı. Ağzımın suyu aktı resmen.

Gerçi aynı reaksiyonu yeni Esenboğa Havalimanını görünce de verdim. Çok modern ve hoş olmuş. Mutlu oldum baka baka. İstanbul Atatürk Havalimanı bile hafif eski kalmış yanında. Hani sidik yarıştırmıyoruz; ama yine de gururlandım bol bol.

Milano

2006-10-24T20:17:00.000+03:00

Yarın sabah Milano'ya gidiyorum. Bu Marta'yı görmek, 4 tasarım okuluyla konuşmak (Politecnico, IED, Domus, SPD) , nostalji yapmak, Duomo'ya bir kez daha çıkmamak (mı?), annemle vakit geçirmek, Tolja'yla laflamak, Absolut'un buz barına bakınmak, kitaplar dergiler almak -ve hala doyamamak, sevgilimi özlemek, başıboş dolaşmak, kafa boşaltmak, verilen hiçbir ödevi yapmamak, güzel yemek yemek, alışveriş yapmak ve 4 günden fazlaca şey ummak demek :)

-You are an architect, right?
-OK, bye.

2006-10-23T01:37:00.000+03:00

Köşeler

2006-10-23T01:27:00.000+03:00

"Dönerken insan asıl kendisini arkada bırakır, köşenin bu tarafında başka bir insan oluverir. Fakat arkada bıraktığı "kendisi" de peşini bırakmaz. Her köşe döndükçe bir yeni benlik... En yenisi en önde, en eskisi en arkada... Ard arda yürüyen bir sıra insan... İşte bunların hepsi birden bir tek insan."

Until

2006-09-25T20:30:00.000+03:00

Here in your arms where the world is impossibly still
With a million dreams to fulfill
And a matter of moments until the dancing ends
Here in your arms when everything seems to be clear
Not a solitary thing do I fear
Except when this moment comes near the dancing's end

soy latte (ben sütüm)

2006-08-01T16:48:00.000+03:00

You Are a Soy Latte

At your best, you are: free spirited, down to earth, and relaxed

At your worst, you are: dogmatic and picky

You drink coffee when: you need a pick me up, and green tea isn't cutting it

Your caffeine addiction level: medium

What Kind of Coffee Are You?

Ve bahçe, bahçe mobilyasını yuttu...

2006-08-01T13:59:00.000+03:00

Bunu da almak yerine yapmak daha mantıklı sanki:
1. Oluklu mukavvadan iskeleti oluştur (popo ölçüsünden biraz daha geniş olsun ki şöyle yayılıp yatılabilsin de),
2. İskeleti toprakla doldur,
3. Sonra da üstüne çim ek, sula
4. Bekle

Birkaç haftada yemyeşil bahçe mobilyaları - daha ne olsun :)
Belediye bu fikri alıp kendi parklarına uygulasa hoş olabilir aslında. Bu çimen koltuklar, otluyormuş gibi yapan taştan Ankara keçilerinden daha çok tutar sanki.

Charles Kaisin ve geri dönüşümlü objeleri

2006-08-01T13:35:00.000+03:00

Okuduğum bölümle faydalı ne işler yaparım (kendime bol bol para kazanıp, sürekli dolaşıp, sürekli kitap almak dışında) konusunda ilham verdi kendileri. Gazete kağıtlarını fazla işlem gerektirmeden (galiba sadece şaşırtmacalı olarak parçalar birbirlerine uhulanıyorlar) tekrar ve uzun süreli kullanılabilir hale getirdiği genişleyebilir bankı gayet güzel. Uhusu da hayvansal şeylerden üretilmediği sürece doğayla barışık bir ürün kendisi. Evde sıkılınırsa yapılabilecek şeyler listesine girme potansiyeli var kendilerinin. Dokusu pastaların üstüne saplanan kağıt süslere benziyor sanki. O süslerin ilk profilini görürsün, sonra 360 derece ekseni etrafında döndürünce benzer dokulu, renkli süsler oluşur. :)

açılış sorunsalı ve huysuz cüce

2006-07-31T04:35:00.000+03:00

evet. template'imi seçmem günler aldı. gören de sanki mükemmel template'i bulur bulmaz (ki bulmuş sayılamam ne yazık ki) sular seller gibi döktürmeye başlayacağım. sayfayı açıp açıp hiç entry girilmemiş sayfaya milyon defa baktıktan ve template'i koyalı neredeyse 5-6 gün olmasına rağmen ancak şimdi birkaç satır bir şeyler yazacak hale geldim. saate bakılacak olursa bölümüm olan iç mimarlık beynimin ve vücudumun işleyiş ritminde kalıcı etkiler yaratmış. gündüz yazmakta bok var sanki. otur paşa paşa, düzgün, aklı başında yaz işte. ama yok. ilk mesaj illa böyle ucubik bir saatte, üstelik de huysuz cüce konuşuyormuş gibi aksi bir tonda yazılmak zorunda. ben böyle bir insan değilim halbuki. neyse zamanla ben de adapte olur, entry girme anksiyetemi aşarım diye umuyorum.

bu saate kadar sözlükte dolandım, deniz'i kızdırıp aşağı yolladım, master için orada burada programlara baktım (en çok da italya'da) ve işin aslında sandığımdan daha komplike bir olay haline geleceğini fark etmiş bulundum (hazırlanacak ne kadar çok başvuru belgesi, vs var.. aman allah), ve efe'yi özledim (hem de daha tatile bile gitmeden) -tabi bir de "hüsamettin özkan var televizyonda, onu seyrediyorum" cümlesinin 3. tekrardan sonra anlaşılmamasıyla "aman boşver ya neyse" diye geçiştirerek pek de güzel bir gün kapanış konuşması yapmamış olmanın getirdiği huzursuzluk var ama o da yarın (yani bugün) telafi edilir sanıyorum ki..

ve şimdi galiba yatacağım. uykum geldi nitekim. tatlı rüyalar. :-)

imza: boş işler müdüresi